เมื่อเห็นว่าลุงอวี๋ตกอยู่ในอันตราย ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหยิบไม้ไผ่ที่เปื้อนเลือดจากปลายลิ้นขึ้นมาจากพื้น
ผมตะโกนลั่น “ไสหัวไปให้พ้น!” แล้วพุ่งแทงไปที่แผ่นหลังของจางเฉียง
“ฟึ่บ!” ไม้ไผ่ทะลุผ่านร่างของจางเฉียงในทันที เขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด ส่งเสียง “อือๆ” ด้วยความทรมาน
มือของเขาปล่อยลุงอวี๋ทันที ลุงอวี๋รีบฉวยโอกาสดิ้นหลุดออกมา
จางเฉียงหันมามองผม ใบหน้าครึ่งที่ถูกฟันยังคงความน่าสะพรึงกลัว ร่างกายของเขาแผ่หมอกดำออกมารอบตัว ดูน่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม
เขาใช้ดวงตาอันว่างเปล่าจ้องมองผม แล้วคว้าไม้ไผ่ที่ปักอยู่ในร่างของเขา
“เปรี้ยง!” ไม้ไผ่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นเศษไม้เล็กๆ ด้วยการบีบเพียงครั้งเดียว
เศษไม้ที่ระเบิดออกมากรีดฝ่ามือผมจนเลือดไหลเป็นทาง
ลมเย็นยะเยือกพัดวูบมาจนผมแทบหายใจไม่ออก ร่างกายเหมือนถูกกดทับจนยืนนิ่งไม่ไหว
ผมจำต้องถอยหลังทีละก้าว จนมาถึงกองไฟที่ใกล้จะดับลงแล้ว…
ผมรีบโยนกระดาษลังเพิ่มเข้าไปในกองไฟ หวังให้ไฟโหมแรงขึ้นกว่าเดิม
แต่ไฟกลับไม่ติด แถมเปลวไฟที่ลุกขึ้นมากลายเป็นสีเขียวหม่น ดูเหมือนไม่มีความร้อนเลย
ลุงอวี๋เก็บมีดหัวมังกรที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วรีบวิ่งมาหา
