ทันทีที่ลุงอวี๋พูดจบ เราสองคนก็เริ่มวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า ขณะนั้นเสียง “อือๆ” ของหญิงชราก็ดังไล่หลังมา แต่เธอหยุดอยู่ที่หน้าประตูทางออก ไม่ได้ตามขึ้นมา
ก่อนขึ้นไป ผมหันกลับไปมองด้านล่าง เห็นหญิงชราจ้องมาที่ผมด้วยสายตาอาฆาต เธอยืนอยู่หน้าประตูโดยไม่ขยับ ดูเหมือนว่าเธอจะออกจากบ้านไม่ได้
เมื่อเราขึ้นมาถึงดาดฟ้า ผมมองไปรอบๆ ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง ดาดฟ้าถูกชาวบ้านแถวนี้ดัดแปลงให้เป็นสวนผัก มีการปลูกผักใบเขียวบางชนิด และใช้ไม้ไผ่ปักเป็นค้างผัก
ด้านข้างมีเพิงกันแดดเล็กๆ วางของกระจุกกระจิก เช่น กระดาษลัง ขวดพลาสติก และข้าวของอื่นๆ ที่ดูไร้ค่า
แต่นอกเหนือจากสิ่งเหล่านั้น บนดาดฟ้ากลับไม่มีอะไรอีกเลย แม้แต่จุดหลบซ่อนก็ไม่มี
ผมกับลุงอวี๋มาถึงทางตันแล้ว
ตรงทางขึ้นดาดฟ้า กลิ่นเหม็นคาวปลายังคงโชยขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับหมอกสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าลอยพุ่งขึ้นมาอย่างชัดเจน
จางเฉียง ผีจมน้ำ กำลังขึ้นมาถึงที่นี่แล้ว
ผมหันไปพูดกับลุงอวี๋ด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ลุงอวี๋ ไม่มีทางหนีแล้ว ผมจะไปสู้กับมันเอง ลุงรีบหาโอกาสหนีไปเถอะ”
ในเมื่อหนีไม่ได้ ผมก็ไม่อยากให้ลุงอวี๋ต้องมาเดือดร้อนเพราะผม…
แต่ลุ
