คำพูดของหญิงชราแฝงไว้ด้วยความอาฆาต ทำเอาผมกับลุงอวี๋ขนลุกไปทั้งตัว แต่ถ้าหญิงชราทำตามที่พูดจริงๆ ก็อาจช่วยพวกเราได้โดยไม่ตั้งใจ ถึงอย่างนั้นผมก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอย่างสงสัย
ผมจำได้ว่าตอนที่เข้ามาในห้องน้ำ ลุงอวี๋เคยใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องไปรอบๆ แล้ว แต่ผมไม่เห็นมี ‘ผ้าขาว’ อะไรในห้องนี้เลย
ลุงอวี๋เปิดไฟฉายจากโทรศัพท์อีกครั้ง ส่องไปรอบๆ ห้องน้ำ
และแล้วบนชั้นวางของในห้องน้ำก็ปรากฏให้เห็นผ้าขาวผืนหนึ่งจริงๆ
ลุงอวี๋ขยับลุกขึ้นเพื่อจะไปหยิบ แต่ผมรีบคว้ามือเขาไว้ทันที
“ลุงอวี๋ แปลกๆ แล้ว!”
ลุงอวี๋ชะงัก หันมามองหน้าผมด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอ”
ผมชี้ไปที่ผ้าขาวบนชั้นวาง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ลุงอวี๋ ตอนเราเข้ามา ห้องน้ำนี้ไม่มีแม้แต่สบู่สักก้อน ผ้าขาวผืนใหญ่อย่างนั้น ผมไม่มีทางไม่สังเกตเห็นแน่ๆ แต่จู่ๆ มันกลับโผล่มาตอนนี้ อย่าแตะต้องมันเลยดีกว่า!”
ผมจ้องไปที่ผ้าขาวผืนนั้นด้วยความกังวล พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่กดเสียงให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าหญิงชรานอกประตูจะได้ยิน
ลุงอวี๋ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “เป็นไปได้ไหมว่านายจำผิด”
“จำผิด?” ผมคิดในใจ นี่มันเรื่องตลกรึไง ผม
