ไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์สักหน่อย
ยิ่งกว่านั้น ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ที่ต้องจดจำข้อมูลมหาศาล ผมเชื่อมั่นในความจำของตัวเอง
ผมส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่มีทางแน่นอน ผมจำได้ชัดเจน”
เมื่อเห็นว่าผมยืนยันหนักแน่น ลุงอวี๋ก็สูดหายใจลึกด้วยความไม่สบายใจ และไม่ได้ขยับตัวทำอะไร
แต่หญิงชรานอกประตูกลับเร่งเร้าอีกครั้ง “คนส่งอาหาร ยังหาไม่เจออีกเหรอ ก็ผ้าขาวที่อยู่บนชั้นวางของนั่นไง หยิบมันลงมาแล้วส่งผ่านช่องใต้ประตูมาให้ฉันสิ ฉันจะไปจัดการไอ้ตัวที่เคาะประตูเอง!”
คำพูดของเธอทำให้ลุงอวี๋เครียดกว่าเดิม
แต่ผมยังคงส่ายหน้าให้เขาอย่างหนักแน่น ไม่ให้เขาแตะต้องผ้าขาวนั่นเด็ดขาด
ผ้าขาวที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันนี้ ใครจะกล้าแตะต้อง
ผมกลัวว่าหากสัมผัสมัน คนที่จะถูกผ้ารัดคอจนตายอาจไม่ใช่เจ้าตัวที่เคาะประตู แต่เป็นผมกับลุงอวี๋เอง
ลุงอวี๋ดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของผมในที่สุด
เขาจึงตอบกลับไปทางด้านนอกว่า “คุณป้า ขาเราชา หยิบไม่ถึง”
ลุงอวี๋โกหกออกไป
แต่ใครจะคิดว่าหลังจากเขาพูดจบ เสียงหญิงชรากลับดังขึ้นภายในห้องน้ำ
“ฉันว่าแกไม่อยากหยิบมากกว่า”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย็นเยียบและแหบพร่า
เมื่อได้ยินเสียงนี้ หัวใจของผม
