และลุงอวี๋ราวกับหยุดเต้นชั่วขณะ
เราหันไปตามทิศทางของเสียงทันที
และที่มุมซ้ายของห้องน้ำปรากฏกระจกเงาบานหนึ่ง
ภายใต้แสงไฟจากโทรศัพท์ของลุงอวี๋ เราสองคนเห็นภาพในกระจกชัดเจน
ในกระจกนั้นมีคนสองคนยืนอยู่
หนึ่งในนั้นเป็นหญิงชรารูปร่างเล็ก สวมชุดยาวสีเขียว ใบหน้าซีดเหลืองเหมือนคนตาย
ส่วนอีกคนคือจางเฉียง ผีจมน้ำ ตัวบวมอืด เปียกชุ่มไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดขาวและไร้อารมณ์
พวกเขาสองคนยืนอยู่ในกระจก จ้องมองมาที่ผมและลุงอวี๋ที่กำลังหลบอยู่ในห้องน้ำ
เมื่อเห็นภาพนั้น ผมรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง หัวใจแทบหยุดเต้น…
ผมรีบพูดขึ้นทันที “ลุงอวี๋ พวกเขาอยู่ในกระจก!”
ลุงอวี๋สะดุ้งตกใจ รีบดึงมีดหัวมังกรออกมาอย่างรวดเร็ว
ส่วนผมไม่รอช้า กำหมัดแน่นแล้วซัดเข้าไปที่กระจกเงาเต็มแรง
“เพล้ง!” กระจกแตกกระจาย เศษแก้วร่วงลงเกลื่อนพื้น
กระจกเงาทั้งบานถูกผมทุบจนแตกละเอียด แต่กำปั้นของผมก็ถูกบาดจนเลือดไหลหยดเป็นสาย
ลุงอวี๋มองผมด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนัก “เวรเอ๊ย พวกมันร่วมมือกันจนได้ โชคดีนะเสี่ยวเจียงที่นายเป็นคนระวังตัว ไม่งั้นลุงคงโดนหลอกเต็มๆ”
เขาพูดด้วยความโล่งอกที่แฝงไปด้วยความหวาด
