หวั่น
ในขณะเดียวกัน เสียง “แกร๊ก” ก็ดังมาจากด้านนอก เหมือนกับว่าประตูหน้าห้องถูกเปิดออก จากนั้นเสียง “ปัง!” ก็ดังขึ้นตามมา
กลิ่นเหม็นคาวปลาที่โชยเข้ามาในห้องยิ่งรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
ไม่ต้องสงสัยเลย ตอนนี้จางเฉียง ผีจมน้ำ ได้เข้ามาในห้องแล้ว!
ในขณะนั้นเองเสียงแหบพร่าของหญิงชราก็ดังขึ้นอีกครั้งจากนอกห้องน้ำ “แกคนหนึ่ง ฉันคนหนึ่ง”
ทันทีที่พูดจบ เสียงจางเฉียงก็ดังตอบกลับมาอย่างไร้อารมณ์ “ตกลง”
ร่างกายผมเย็นวาบไปทั้งตัว เดิมทีเรามาที่ห้องอาถรรพ์นี้เพื่อหลบภัย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าหญิงชราในบ้านหลังนี้จับมือกับจางเฉียง ผีจมน้ำไปเสียแล้ว
ผมหันไปถามลุงอวี๋ด้วยความกังวล “ลุงอวี๋ ตอนนี้พวกเขาร่วมมือกันแล้ว เราจะหลบจนถึงเช้าได้ไหม”
ลุงอวี๋เปิดไฟฉายจากโทรศัพท์แล้ววางไว้บนอ่างล้างหน้า ทำให้ห้องน้ำที่มืดสนิทมีแสงสลัวขึ้นมาบ้าง เขากำมีดหัวมังกรแน่น สีหน้าหนักใจ “บอกไม่ได้ ต้องพยายามถ่วงเวลาไปก่อน”
แต่คำพูดของลุงอวี๋ยังไม่ทันจบ เสียง “ปัง!” ก็ดังมาจากประตูห้องน้ำ สิ่งที่อยู่นอกห้องเริ่มพุ่งชนประตู
ผมกับลุงอวี๋ตกใจแทบลืมหายใจ แต่ผมรีบตั้งสติและใช้ตัวเข้ายันประตูไว้ทันที
“ถ้าประตูพัง เราสองคนจบเห
