กลิ่นเหม็นคาวปลาอันแรงกล้านี้ไม่ต่างอะไรกับกลิ่นที่ติดตัวจางเฉียง ผีจมน้ำ
ผมรู้ทันทีว่า จางเฉียงตามมาถึงที่นี่แล้ว แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ เขามาได้เร็วขนาดนี้
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากนอกประตูห้องน้ำ
“ตึก...ตึก...ตึก...” เสียงแผ่วเบาเหมือนกับมาจากอีกห้องหนึ่ง
ผมจ้องไปที่ประตูห้องน้ำด้วยความระแวงจนหัวใจเต้นรัว
แต่ไม่นานเสียงฝีเท้านั้นก็เดินผ่านประตูเราไป มุ่งหน้าไปทางห้องนั่งเล่น
ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ บรรยากาศในห้องก็กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง
ในห้องน้ำมีเพียงเสียงลมหายใจของผมกับลุงอวี๋เท่านั้น แต่กลิ่นเหม็นคาวปลาในอากาศยังคงชัดเจน
นั่นแปลว่า จางเฉียง ผีจมน้ำยังอยู่!
ผ่านไปประมาณสิบนาที เสียง “แกร๊กๆ” ดังขึ้นในความมืด จากนั้นก็มีเปลวไฟเล็กๆ ลุกวาบขึ้นในห้องน้ำที่มืดสนิท
ผมเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าลุงอวี๋กำลังจุดบุหรี่
เปลวไฟสีแดงส่องให้เห็นใบหน้าของลุงอวี๋ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก
เขาพิงหลังกับประตูห้องน้ำ คิ้วขมวดแน่น
ลุงอวี๋สูบเข้าไปคำใหญ่ก่อนที่เปลวไฟจะดับลง
ในความมืดมิด การมีแสงสว่างเล็กๆ แบบนี้ช่วยลดความน่ากลัวลงได้เล็กน้อย
ลุงอวี๋พูดขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่แผ่
