ทุกสิบวินาที ผมจะโรยเม็ดข้าวคั่วพิเศษนี้ลงบนพื้นหนึ่งกำมือ
เม็ดข้าวที่โรยลงพื้นดึงดูดวิญญาณเร่ร่อนและผีไม่มีเจ้าของมาเป็นจำนวนมาก พวกมันหมอบลงกับพื้น กินเม็ดข้าวอย่างกระหาย บางครั้งก็แลบลิ้นสีแดงสดออกมาเลียข้าวที่ตกอยู่
เสียง “แหมะๆ” ของน้ำลายไหลเลอะพื้น และเสียงร้องแปลกๆ ที่ฟังดูเหมือนพวกมันกำลังตื่นเต้นดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้ผมขนลุกไปทั้งตัว
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมลุงอวี๋ต้องให้ผมทำแบบนี้ จึงถามออกไปว่า “ลุงอวี๋ ทำไมต้องโรยข้าวด้วย”
ถามจบ ผมก็โรยข้าวอีกกำลงพื้น
ลุงอวี๋ที่กำลังขี่รถจักรยานไฟฟ้าอยู่เร่งความเร็วขึ้นและตอบว่า “สิ่งที่เกาะติดนายอยู่น่ะ มันทำเครื่องหมายไว้ที่ตัวนาย มันสามารถตามกลิ่นของนายมาได้ การที่โรยข้าวพวกนี้ออกไป ก็เพื่อให้พวกสิ่งชั่วร้ายรอบๆ ดูดกลิ่นที่เราทิ้งไว้แทน มันจะช่วยถ่วงเวลาให้วิญญาณนั่นเจอตัวนายช้าลง”
พอฟังคำอธิบายของลุงอวี๋ ผมก็ถึงบางอ้อ เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงต้องโรยข้าวแบบนี้
ผมพยักหน้ารับ “อืม” ก่อนจะนับเวลาในใจต่อ และโรยข้าวออกไปเรื่อยๆ ทีละกำ
ข้าวในถุงไม่ได้มีมากนัก เพียงไม่นานก็หมดลง
ลุงอวี๋ขี่รถจักรยานไฟฟ้าพาผมไปข้างหน้าอีกประมาณสิบกว่านาที ก่อ
