นจะหยุดรถที่หน้าชุมชนเก่าแห่งหนึ่ง
ที่นี่เป็นย่านอาคารเก่าจากยุคแปดศูนย์ บรรยากาศรอบๆ ดูทรุดโทรมและเก่าคร่ำคร่า
ทันทีที่ลงจากรถ ลุงอวี๋ก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวเจียง ถอดเสื้อผ้ากับกางเกงออกให้หมด”
เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม หลังจากพูดจบก็มุ่งหน้าไปยังกล่องบริจาคเสื้อผ้าเก่าใบหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกล
กล่องนั้นเป็นกล่องเหล็กสีเขียวสำหรับใส่เสื้อผ้าเก่าของคนที่มาบริจาค
ผมไม่เข้าใจว่าลุงอวี๋กำลังจะทำอะไร แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ไม่มีใครให้ผมพึ่งพาได้อีกนอกจากลุงอวี๋
ผมไม่ลังเล รีบถอดเสื้อผ้าและกางเกงที่เปียกโชกของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว
ผมยืนหนาวอยู่ริมถนนในสภาพตัวเปล่าเปลือย
ลุงอวี๋เองก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขาเริ่มคุ้ยหาชุดเก่าจากกล่องบริจาคอย่างรวดเร็ว และหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมา
ลุงอวี๋โยนชุดหนึ่งมาให้ผมพร้อมพูดว่า “เอาชุดนี้ไปใส่ซะ”
ผมรับชุดนั้นมา มันเป็นเสื้อผ้าเก่าๆ ของคนวัยกลางคนที่ดูทรุดโทรมไม่น้อย
ในสถานการณ์ที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ผมไม่มีเวลาคิดมาก รีบสวมใส่ชุดนั้นทันที
ลุงอวี๋เองก็หาเสื้อผ้าชุดหนึ่งมาสวมใส่ให้ตัวเองเหมือนกัน
หลังจากแต่งตัวเสร็จ ลุงอวี๋ยังใช้เสื้อผ้าชิ้นอื่น
