ๆ มาพันสร้างเป็นหุ่นจำลอง ก่อนจะนำเสื้อผ้าและกางเกงเปียกของผมไปสวมไว้บนหุ่นนั้น
ผมมองดูสิ่งที่ลุงอวี๋กำลังทำด้วยความตกใจ และถามออกไปว่า “ลุงอวี๋ นี่ลุงกำลังจะทำตัวแทนให้ผมใช่ไหม”
ลุงอวี๋พยักหน้าเล็กน้อยแล้วตอบว่า “หัวไวดีนี่! แต่แค่นี้ยังไม่พอหรอก ตามลุงมา…”
“จะไปไหนเหรอครับ” ผมถามต่อด้วยความสงสัย
ลุงอวี๋ยกมือขึ้นชี้ไปทางอาคารแห่งหนึ่งก่อนพูดว่า “ห้องบนอาคารนี้ ชั้นเจ็ดห้องที่สาม”
เมื่อมองตามแสงจันทร์ไป ผมเห็นหน้าต่างห้องบนชั้นเจ็ดของอาคารนั้นถูกปิดด้วยไม้กระดานทั้งหมด ดูแปลกประหลาดมาก บ้านปกติที่ไหนจะใช้ไม้ปิดหน้าต่างจนมิดแบบนี้ ผมเดาว่าห้องนั้นอาจมีอะไรไม่ปกติ
“ลุงอวี๋ ห้องนั้นมีอะไรแปลกหรือเปล่า ถึงต้องปิดหน้าต่างด้วยไม้” ผมถามขณะเดินตามเขาไป
ลุงอวี๋อธิบายพลางเดินนำหน้า “ห้องนั้นเคยมีคนแขวนคอตาย ตอนนี้กลายเป็นห้องอาถรรพ์ เราจะไปซ่อนตัวที่นั่นคืนนี้”
“ห้องอาถรรพ์?” ผมพูดด้วยความตกใจ และหันไปมองห้องนั้นอีกครั้ง
ในเมื่อถูกเรียกว่าห้องอาถรรพ์ ภายในคงไม่มีอะไรสะอาดหรือปลอดภัยแน่นอน
ผมคิดในใจว่า ‘ถึงจะรอดจากจางเฉียงผีจมน้ำ แต่จะไม่ไปเจอสิ่งชั่วร้ายอื่นในห้องอาถรรพ์นั้นแทนหรือ’
ลุงอวี๋
