ดูเหมือนจะอ่านความคิดของผมออก เขาจึงพูดต่อว่า “อย่ากังวลไป ผีน้ำนั้นยากจะหลบเลี่ยง แต่ห้องอาถรรพ์กลับเป็นที่หลบภัยได้ บ้านหลังนั้นลุงเคยเข้าไปตั้งสำรับให้พวกมันมาแล้ว ข้างในมีสิ่งชั่วร้าย แต่ไม่ดุร้ายมาก ขอแค่เราทำตามกฎ เข้าไปอย่างระมัดระวัง และทำตามที่ลุงบอก หลบซ่อนอยู่หนึ่งคืน ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
ลุงอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาบ้าง จากนั้นลุงอวี๋ก็พาผมเดินขึ้นอาคาร
อาคารนี้ไม่มีลิฟต์ เราจึงต้องวิ่งขึ้นบันไดไปทีละขั้น
ทางเดินในอาคารไม่มีแม้แต่หลอดไฟสักดวง บรรยากาศรอบด้านมืดสนิท
เมื่อเรามาถึงชั้นหก ผมก็ได้กลิ่นเหม็นคาวที่ชวนสะอิดสะเอียน คล้ายกลิ่นปลาที่เน่าเปื่อย
กลิ่นนี้มาอย่างกะทันหัน ทำให้ผมขนลุกชันและหัวใจเต้นแรง
ผมกับลุงอวี๋ต่างก้มมองลงไปข้างล่างโดยสัญชาตญาณ
สิ่งที่เราเห็นทำให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง…
ลุงอวี๋อุทานออกมาอย่างตกใจ “เวรเอ๊ย! ทำไมมันตามมาเร็วขนาดนี้ ข้าวที่โรยไว้ก็เสียเปล่า รีบขึ้นไปเร็วเข้า!”
พูดจบ เขาเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ลุงอวี๋จะรูปร่างท้วม ดูเหนื่อยล้า แต่เขาก็ไม่หยุดเลยแม้แต่น้อย
เราสองคนรีบวิ่งขึ้นมาจนถึงชั้นเจ็ด และมายืนอยู
