่หน้าห้อง ‘7-3’
ห้องนี้ดูแปลกมาก บนประตูติดยันต์กระดาษสีเหลืองที่พันขนไก่ด้วยด้ายแดงเอาไว้ ดูแล้วชวนให้ขนลุก
ลุงอวี๋มองดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “มือสมัครเล่นที่ไหนวะ! ยันต์อะไรเนี่ย คาถาเริ่มต้นยังวาดผิด!”
พูดจบ เขาก็ฉีกยันต์กระดาษเหลืองนั่นออกจากประตูแล้วโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดี
ลุงอวี๋มองว่ายันต์ที่ติดอยู่เป็นเพียงยันต์ปลอม ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
ในขณะเดียวกันกลิ่นคาวปลาที่เหม็นจนสะอิดสะเอียนก็ค่อยๆ รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
จางเฉียงในร่างผีจมน้ำคงใกล้ตามเราทันแล้ว
ลุงอวี๋ไม่รอช้า ยกมือขึ้นเคาะประตูทันที
“ก๊อกๆๆ…ตึงๆๆๆ…”
เคาะสามครั้งเบา สี่ครั้งแรง สลับกันอย่างมีจังหวะและเป็นลำดับ
วิธีการเคาะแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นรูปแบบเฉพาะเจาะจงบางอย่าง
เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของทางเดินในอาคาร ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนให้ขนลุก
หลังจากเคาะครบสี่รอบ...
จู่ๆ ก็มีเสียงแหบพร่าของหญิงชราเอ่ยขึ้นมาเบาๆ จากในห้อง
“ใครน่ะ”
เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินหากไม่ตั้งใจฟัง
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ลุงอวี๋ก็ตอบกลับคนในห้องว่า “คุณป้าครับ ครั้งที่แล้วผมเคยมาส่งข้าวให้คุณ”
ทันทีที่ลุงอวี๋พูดจบ ประ