ตูที่เคยล็อกไว้กลับดัง “แกร๊ก” แล้วเปิดออกเองอย่างน่าประหลาด
ลุงอวี๋เห็นประตูเปิด ก็ไม่พูดอะไรมาก รีบคว้าข้อมือผมแล้วลากเข้าไปในห้องทันที
ภายในห้องมืดสนิท ไม่มีแสงสว่างแม้แต่นิดเดียว
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ผมก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง
ผมมองเห็นเพียงเงาร่างของลุงอวี๋ที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น นอกจากนั้นก็มืดมิดจนมองอะไรไม่เห็นเลย
เมื่อเข้ามาในห้อง ลุงอวี๋ก็ปิดประตูทันที ก่อนจะหันมาบอกผมว่า “จับมือลุงไว้ อย่าปล่อยเด็ดขาด”
ตอนนี้ผมรู้สึกใจคอไม่ดี รีบตอบไปอย่างรวดเร็ว “เข้าใจแล้วครับ ลุงอวี๋”
หน้าต่างทุกบานของห้องนี้ถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้ แสงจันทร์จากด้านนอกจึงลอดเข้ามาไม่ได้
เมื่อประตูถูกปิดลง ความมืดก็ปกคลุมไปทั่วห้องจนมองอะไรไม่เห็นแม้แต่นิดเดียว
ผมไม่รู้เลยว่าภายในห้องมีอะไรบ้าง นอกจากกลิ่นเหม็นอับชื้นที่ลอยโชยมา
ผมจับมือของลุงอวี๋ไว้แน่น เดินตามเขาไปอย่างเก้ๆ กังๆ
ระหว่างทางผมเผลอเตะเข้ากับอะไรบางอย่างที่เหมือนกับอ่าง
เสียง “ก๊องๆๆ” ดังสะท้อนขึ้นในความเงียบ ทำให้บรรยากาศยิ่งชวนขนลุกมากขึ้นไปอีก
ลุงอวี๋หันไปพูดกับบางสิ่งในห้องอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมว่า “คุณป้
