าครับ ขออภัยจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจ”
พูดจบ เขาก็ลากผมเดินต่อ ดูเหมือนว่าเราจะเข้าไปในห้องหนึ่ง
ลุงอวี๋พูดด้วยเสียงเบา “ตอนนี้เราอยู่ในห้องน้ำ นายไปนั่งย่อตัวอยู่ที่มุม อย่าส่งเสียง ถ้าทุกอย่างราบรื่น เราน่าจะหลบอยู่ที่นี่ได้ทั้งคืน”
ผมพยักหน้าและตอบรับว่า “เข้าใจแล้วครับ”
หากลุงอวี๋ไม่มาช่วยคืนนี้ ผมคงจมน้ำตายไปแล้ว ด้วยเหตุนี้ผมจึงเชื่อใจเขาอย่างหมดใจ
แต่หลังจากที่เราซ่อนตัวได้ไม่นาน ผมก็ได้กลิ่นคาวปลาแรงขึ้นเรื่อยๆ
และทันใดนั้น เสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังขึ้นจากด้านนอกประตู
“ตึกๆๆ…ตึกๆๆ…”
เสียงฝีเท้าแผ่วเบานั้นทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที…
