ต้องเผากระดาษเงินกระดาษทองให้คนขับรถบัสสายนี้ในภายหลัง
จากนั้นผมแบกลุงอวี๋และวิ่งตรงไปที่โรงพยาบาล
ลุงอวี๋ที่นอนซบอยู่บนหลังผมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “รถผีสายนี้ ลุงเคยได้ยินมานานแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้น…รู้สึกไม่เลวเลย”
คำพูดหยอกล้อของลุงอวี๋ทำให้ผมยิ้มไม่ออก
ผมรีบแบกลุงอวี๋วิ่งไปถึงหน้าโรงพยาบาล ตะโกนเรียกหมอเสียงดังสองครั้ง
ไม่นานนักทีมแพทย์ก็มาถึง
ด้วยอาการของลุงอวี๋ที่เข้าขั้นวิกฤต เขาถูกพาเข้าไปในห้องผ่าตัดทันที
ส่วนผมต้องดำเนินการตามระเบียบของโรงพยาบาล ลงทะเบียนผู้ป่วยและชำระค่าใช้จ่าย
เงินไม่พอ ผมจึงใช้บัตรเครดิตจ่ายเงินล่วงหน้าไปหนึ่งหมื่นหยวน
แต่ผมไม่รู้สึกเสียดายเงินสักนิด…หากไม่มีลุงอวี๋ ผมคงตายไปนานแล้ว
อาการบาดเจ็บของผมเป็นเพียงแผลภายนอก ไม่มีอะไรหนักหนา ผมจึงไม่ได้สนใจมากนัก
แม้จะอยากรักษาตัวเอง แต่เพราะเงินไม่พอ จึงตั้งใจว่าหลังจากลุงอวี๋อาการดีขึ้น ผมจะไปซื้อผ้าก๊อซกับยาฆ่าเชื้อจากร้านขายยาแล้วทำแผลเอง
รอยช้ำตามตัวดึงดูดสายตาหลายคน แต่ผมเลือกที่จะเมิน
โชคดีที่ส่งลุงอวี๋มาโรงพยาบาลทันเวลา แม้บาดแผลที่ลำคอจะฉกรรจ์ แต่ด้วยการหยุดเลือด เย็บแผล และถ่ายเลือดทันที
