อาการของลุงอวี๋จึงค่อยๆ คงที่
ตอนนี้ผมในสภาพเปลือยท่อนบน เฝ้าอยู่ข้างเตียงของลุงอวี๋ รอให้ฤทธิ์ยาสลบหมดและเขาฟื้นตัว
คุณลุงผู้สูงวัยที่อยู่เตียงข้างๆ ซึ่งขาหัก เห็นผมไม่ได้ใส่เสื้อ แถมเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยช้ำ ก็ใจดียกเสื้อเชิ้ตเก่าๆ ตัวหนึ่งให้ใส่
ผมหิว เพราะทั้งคืนไม่ได้กินอะไร และกลัวว่าลุงอวี๋จะตื่นมาแล้วหิวเหมือนกัน ผมเลยตั้งใจจะลงไปซื้อของกินที่ชั้นล่าง
แต่ระหว่างเดินออกจากห้อง ผมกลับเจอกับอาจารย์หลี่ แผนกประสาทวิทยา
เขาจำผมได้ทันที และถามว่าเมื่อวานทำไมผมไม่ไปเรียนในคลาสของเขา
“หรือเพราะการเสียชีวิตของจางเฉียงกับอาจารย์เฉินกั๋วฝูมันทำให้เธอสะเทือนใจมากไป”
เขาบอกว่า รู้ว่าผมกับจางเฉียงเป็นรูมเมตกันและสนิทกันมาก ส่วนอาจารย์เฉินก็ให้ความสำคัญกับผมมาก
การเสียชีวิตของทั้งคู่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด อาจารย์ยังบอกอีกว่า
“เธอต้องปรับตัวและโฟกัสกับการเรียนให้มากขึ้น
“ในอนาคต เมื่อเธอเรียนจบและได้เป็นหมอ หวังว่าเธอจะเป็นหมอที่ดี” อาจารย์หลี่พูด
ผมอยากจะบอกความจริงเหลือเกินว่าเรื่องของจางเฉียง ผีจมน้ำที่กลับมาหลอกหลอนผม มันกระทบจิตใจผมมากแค่ไหน
เขาเกือบจะฆ่าผม แล้วยังทำใ
