มีไฟคุ้มกันอีกต่อไป จางเฉียงไม่รอช้า ยกกรงเล็บผีขึ้นพร้อมกับคำราม “อ๊าก!” พุ่งเข้ามาหาผมกับลุงอวี๋
ลุงอวี๋เบิกตากว้าง ยกมีดหัวมังกรขึ้นฟัน
แต่เขากลับพลาดเป้า และถูกจางเฉียงสวนกลับด้วยกรงเล็บ ลุงอวี๋กระเด็นล้มไปกับพื้น
รอยแผลลึกปรากฏบนคอและใบหน้าของลุงอวี๋ เลือดไหลออกมาไม่หยุด
มีดหัวมังกรหลุดออกมาจากมือของเขา ร่วงลงมาตรงหน้าผม
“ลุงอวี๋!” ผมร้องลั่นด้วยความตกใจ
ลุงอวี๋ใช้มือกดที่บาดแผลตรงคอ พยายามลุกขึ้นแต่ไม่สำเร็จ
ขณะเดียวกันจางเฉียงที่มองตรงมาที่ผม เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและน่าขนลุกกว่าเดิม “ไปกับฉัน ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว…”
เมื่อผมเห็นว่าไม่มีทางหนี และลุงอวี๋ก็ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ ผมจึงกัดฟันแน่นด้วยความแค้น หยิบมีดหัวมังกรที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
ผมตะโกนลั่นด้วยความโมโห “ไปกับแม่แกสิวะ!” จากนั้นยกมีดขึ้นฟันลงไปบนหน้าผากของจางเฉียงเต็มแรง
แต่ผลกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง ราวกับเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย
เขายกกรงเล็บขึ้นแล้วคว้าคอผมทันที
ในชั่วขณะนั้นร่างกายของผมเหมือนถูกดูดพลังจนหมดสิ้น ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน
ผมสังเกตเห็นว่าดวงตาของจางเฉียงเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไม่มีส่วนที่เป็นสีข
