ขา แต่จางเฉียงกลับหันมาแล้วสวนกลับด้วยกรงเล็บ
“ปัก!” กรงเล็บของเขาฟาดเข้าที่อกของลุงอวี๋เต็มแรง
ร่างของลุงอวี๋ปลิวกระเด็นไปตกในแปลงผัก
‘ให้ตายสิ!’ ผมสบถในใจ แล้วพุ่งไม้ไผ่แทงเข้าใส่จางเฉียงอีกครั้ง
แต่เขาเร็วกว่า คว้าคอผมไว้แน่น ความเย็นเฉียบที่ส่งผ่านมือของเขาทำให้ผมรู้สึกปวดแสบไปทั้งลำคอ แรงในร่างกายหายไปครึ่งหนึ่ง
ไม้ไผ่หลุดจากมือร่วงลงพื้น แต่จางเฉียงไม่ได้บีบคอผมจนหัก เขาลากผมไปที่ถังน้ำใบใหญ่ที่อยู่ข้างแปลงผัก
ไม่ว่าผมจะดิ้นรนยังไงก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากกำมืออันแข็งแกร่งของเขาได้
จางเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ถึงเวลาที่นายต้องไปแล้ว…”
พูดจบ เขาก็กดหัวผมลงไปในถังน้ำ
ในฐานะผีจมน้ำ เขาต้องการให้ผมเป็นตัวตายตัวแทนของเขา และการจมน้ำคงเป็นวิธีเดียว
ขณะที่ผมใกล้จะหมดลมหายใจ ลุงอวี๋พุ่งเข้ามาจากด้านหลังพร้อมกับมีดหัวมังกรในมือ ฟันเข้าไปที่ใบหน้าของจางเฉียงจนครึ่งหนึ่งของใบหน้าหลุดออก และบาดไปถึงแขนของเขา
จางเฉียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งแรก มือที่บีบคอผมก็ปล่อยออก
ผมโผล่ศีรษะขึ้นมาจากถังน้ำ หายใจหอบ และมองเห็นจางเฉียงที่กำลังหันไปเล่นงานลุงอวี๋
ใบหน้าของเขาที
