ดียวกลับทำให้หญิงชราร้องด้วยความเจ็บปวดและถอยกรูด
หรือว่ามันเป็นเพราะเลือดที่เปื้อนหมัดของผม
ขณะที่ผมยังตกตะลึง ลุงอวี๋ก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ เขาใช้มีดหัวมังกรฟันเข้าไปที่แขนของหญิงชราอีกครั้ง
หญิงชราร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมถอยหลังอย่างต่อเนื่อง
ลุงอวี๋ไม่ได้ตามไปโจมตีต่อ เขารีบคว้าตัวผมแล้วพาผมวิ่งออกจากห้องอาถรรพ์ทันที ไม่มีเวลาแม้แต่จะกลับไปสนใจโทรศัพท์ที่ตกอยู่ในห้องน้ำ
เราวิ่งสุดชีวิตออกจากห้องอาถรรพ์โดยไม่หยุดพัก
เมื่อออกมาได้ เราสองคนหันไปมองรอบตัวอย่างเร่งรีบ
กลิ่นเหม็นคาวปลาที่คุ้นเคยกำลังลอยขึ้นมาจากด้านล่าง
มันคือจางเฉียง ผีจมน้ำ ที่รู้แล้วว่าหุ่นที่โยนไปนั้นเป็นของปลอม และตอนนี้กำลังกลับมา
ลุงอวี๋เห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบพูดกับผมด้วยความร้อนรน “ไปที่ดาดฟ้า!”