ัง มันกดดันจนทำให้ใจผมสั่น
ผมหน้าซีดด้วยความตกใจ แต่ยังพยายามพลิกมือกลับมาแล้วฟันไปที่ลำคอของเขาหวังจะฟันให้ขาด
แต่จางเฉียงยกมือขึ้นมาจับข้อมือที่ถือมีดของผมไว้แน่นจนผมขยับไม่ได้
ผมใช้มืออีกข้างกำหมัดแน่น ก่อนจะต่อยไปที่หน้าของเขาเต็มแรง
“ปักๆๆ!” ผมต่อยเขาไปหลายหมัดติดต่อกัน
แต่หน้าของเขาแข็งราวกับน้ำแข็ง ไม่มีทีท่าจะเจ็บหรือสะทกสะท้าน ขณะที่หมัดของผมกลับเจ็บไปหมดเหมือนต่อยก้อนหิน
สิ่งที่ทำให้ผมยิ่งตกใจคือ มือที่เขาเคยถูกผมฟันขาดไป กลับงอกขึ้นมาใหม่อย่างน่าขนลุก
จากนั้นเขาใช้มือข้างนั้นคว้าคอผมอีกครั้ง คราวนี้แรงของเขามากกว่าเดิมจนทำให้ผมหายใจไม่ออกและรู้สึกเหมือนกระดูกคอกำลังจะหัก…
ผมรู้สึกได้ว่าแรงบีบของเขาสามารถบดขยี้ลำคอของผมให้แหลกได้ในครั้งเดียว แต่เขาไม่ได้ทำอย่างนั้น เขาเพียงบีบคอผมแน่น แล้วเริ่มลากผมลงไปในทะเลสาบ
ใบหน้าที่แข็งทื่อของเขายังคงจ้องมองผมตลอดเวลา พร้อมกับเสียงพูดที่น่าขนลุก เขาเอ่ยประโยคเดิมซ้ำไปมา “ไปกับฉัน กลับไปหาอาจารย์ด้วยกัน…”
ระหว่างพูด เขาก็ลากผมห่างออกจากริมทะเลสาบมากขึ้นเรื่อยๆ
ผมพยายามดิ้นรน ขัดขืนเต็มที่ แต่แรงของเขามากเกินไป มีดหัวมังกร
