จู่ๆ จางเฉียงก็พูดประโยคนี้ออกมา เขาค่อยๆ วางอาหารคนตายในมือกลับลงไปบนโต๊ะ ก่อนจะพูดกับผมด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “ไปกับฉันสิ ไปพบอาจารย์ด้วยกันเถอะ!”
ขณะที่พูด ดวงตาของจางเฉียงซึ่งเป็นผีจมน้ำก็ยิ่งดูว่างเปล่าไปอีก สีหน้ากลับมาดูแข็งทื่อเหมือนเดิม เขาค่อยๆ ยื่นมือซีดขาวที่เปียกชื้นมาทางผมเหมือนจะจับตัวผม
เมื่อเห็นมือนั้น ผมถึงกับสะดุ้งวูบในใจ มือนั้นซีดขาวและชุ่มน้ำ ราวกับพลังแห่งความตายจับต้องได้ ผมไม่รู้ว่า ‘อาจารย์’ ที่เขาพูดถึงนั้นคือใคร หรืออาจจะเป็นความยึดติดบางอย่างหลังความตายของเขา
แต่ตอนนี้ ผมไม่มีเวลาคิดให้ลึกถึงเรื่องนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องทำให้เขากินอาหารคนตายจานสุดท้ายให้หมดก่อน
“จางเฉียง นี่เป็นจานสุดท้ายแล้ว อย่าเพิ่งรีบ กินให้เสร็จแล้วเราค่อยไป ชิมสิ!”
พูดจบ ผมหยิบจานปลาทอดไร้หัวที่เต็มไปด้วยน้ำมันหมูขึ้นมาทันที
จางเฉียงมองปลาทอดไร้หัวในจาน จมูกของเขาสูดกลิ่นอีกสองสามครั้ง ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่ เขาหันไปมองผืนน้ำในทะเลสาบสลับกับมองอาหารในมือของผม ดูเหมือนเขากำลังลังเลที่จะตัดสินใจบางอย่าง
เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มสนใจ ผมจึงรีบพูดต่อ “จางเฉียง อาหารนี่มันอร่อ
