จางเฉียงเสียชีวิตมาได้สามวันแล้ว ไม่เพียงแค่รูปลักษณ์ของเขาที่เปลี่ยนไป แม้แต่อารมณ์และสติปัญญาก็เหมือนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป พละกำลังก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก เขาลากผมไปทางทะเลสาบชนิดที่ผมไม่อาจขัดขืนได้เลย
เขาเป็นผีจมน้ำตาย ส่วนผมยังเป็นคนที่มีชีวิต ถ้าต้องลงน้ำไปกับเขา ผมคงจมน้ำตายและกลายเป็นตัวตายตัวแทนของเขาแน่ๆ แม้จะพยายามดึงตัวเขากลับก็ไม่เป็นผล ผมเลยต้องรีบเอ่ยปากพูดกับเขา
“เดี๋ยวก่อน จางเฉียง เดี๋ยวก่อน! ฉันมีเรื่องอยากจะพูด…”
“มีอะไร”
จางเฉียงหันกลับมาด้วยใบหน้าบวมอืดและดวงตาไร้แวว แต่ท่าทางของเขากลับดูแข็งทื่ออย่างประหลาด ผมรีบพูดอธิบายอย่างร้อนรนทันที
“ดูนี่สิ ฉันสั่งอาหารไว้ตั้งเยอะแยะ แต่ยังไม่ได้กินเลย! พวกเราไม่ต้องรีบร้อน กินอะไรกันก่อนสักหน่อยแล้วค่อยไป จะดีกว่าไหม”
ผมพูดจบก็ชี้ไปที่ตะกร้าหวายที่วางอยู่ไม่ไกล
จางเฉียงนิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นสูดกลิ่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบแห้งว่า “หอมจัง!”
“หอมก็ดีแล้ว มาสิ มากินอะไรกันก่อนค่อยไป…” ผมยิ้มพูดออกไป แต่ในใจกลับสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นอย่างมาก
จางเฉียงชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นอาหารคนตาย กลิ่นหอมทำให้เขาดูเหมือนหลงใหลก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเ
