วิญญาณชายชราเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่ต้องทนทุกข์กับลมฝนมาหลายปี
เขาไม่ได้กินของเซ่นไหว้มานานจนไม่อาจต้านทานกลิ่นหอมของอาหารเซ่นตรงหน้าได้ มือเหี่ยวแห้งเอื้อมไปหมายคว้าขนมกุ้ยฮวาเลือดไก่ในตะกร้า
แต่ในจังหวะนั้นเอง ผมยกมีดหัวมังกรขึ้นแล้วฟันลงไปทันที
แสงสะท้อนเย็นวาบจากคมมีดพุ่งตรงไปยังใบหน้าของวิญญาณชายชรา
เขาถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แต่โชคยังดีที่เขาหลบทันและหลีกเลี่ยงจุดสำคัญไปได้ ถึงอย่างนั้น มีดของผมก็ฟันเข้าที่แขนของเขาเต็มๆ
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น แขนของเขาที่ถูกฟันขาดกระเด็นออกไป กลับกลายเป็นเปลวเพลิงสีเขียวแล้วเลือนหายไปในอากาศ
วิญญาณชายชราล้มลงกับพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ส่วนวิญญาณเร่ร่อนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ต่างก็พากันวิ่งหนีด้วยความตกใจจนไม่เหลือแม้แต่เงา
ผมไม่คิดจะให้เขามีโอกาสตั้งตัวหรือพักหายใจ
ผมจับมีดหัวมังกรแน่น พุ่งเข้าไปแล้วกดมีดลงที่ลำคอของเขาในทันที!
วิญญาณชายชราตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว พลางพูดอ้อนวอนซ้ำๆ “อย่าๆ อย่าฆ่าฉันเลย พ่อหนุ่ม อย่าฆ่าฉันเลย! พวกเราไม่ได้กำลังจะร่วมมือกันอยู่เหรอ มีอะไรพูดกันดีๆ ได้!”
“ร่วมมือ? แกเชื่อคำพ
