ยมาก กินก่อนแล้วค่อยไปก็ไม่สายหรอก!”
พูดจบ ผมยื่นจานปลาทอดเข้าไปใกล้เขา ผมสังเกตได้ว่า จางเฉียงซึ่งเป็นผีจมน้ำดูมีท่าทีหวั่นไหว แต่ก็เหมือนมีบางอย่างที่เขายังกลัวอยู่ ใบหน้าของเขาแสดงความอยากกินแต่ก็แฝงความลังเลไว้
“อย่าลังเลเลย จางเฉียง มากินสักคำ กินเสร็จแล้วเราค่อยไปด้วยกัน” ผมพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แนบเนียน
ในที่สุด จางเฉียงก็ทนแรงดึงดูดของอาหารคนตายไม่ไหว หลังจากลังเลอยู่นาน เขายื่นมือไปคว้าปลาทอดในจานของผม และกัดลงไปที่หัวปลาที่เต็มไปด้วยน้ำมันหมู
เสียง “กร๊อบๆ” ดังขึ้นจากการเคี้ยวของเขา ผมเห็นจางเฉียงกินหัวปลาเข้าไปแล้ว ใจผมก็พลันเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ‘ในที่สุดก็หลอกให้เขากินจานสุดท้ายได้สำเร็จ!’
ผมคิดในใจว่า เมื่อเขากินเสร็จ คราวนี้คงจะสามารถส่งเขาไปสู่สุคติได้เสียที!
ในใจผมกำลังคิดไปพร้อมกับความคาดหวังเต็มเปี่ยม
แต่ใครจะไปคิดว่า คนคำนวณหรือจะสู้ฟ้าลิขิต
ในจังหวะสำคัญนั้นเอง ท่ามกลางความเงียบสงัดของสวนสาธารณะ จู่ๆ ก็มีเสียงนกร้องแหลมสูงดังขึ้นมา
“ฮูกๆ…”
เสียงร้องดังขึ้นเรื่อยๆ แรงขึ้นเป็นลำดับ เสียงนี้ทำลายความเงียบในสวนจนกลายเป็นเสียงที่ทั้งแหลมและแปลกประหลาด ขนลุกไปทั้งห
