ว่า “หอมมาก! หอมจริงๆ!”
พูดจบ เขาก็คว้าจานปลาขึ้นมาทันที และอ้าปากเตรียมกัดกิน ผมมองเขาด้วยความคาดหวัง ดวงตาเบิกกว้าง
‘กินเลย กินคำสุดท้ายนี้เถอะ!’
แต่ทันใดนั้นเอง ขณะที่เขากำลังจะกัดปลาทอด เขากลับหยุดชะงัก ใบหน้าแสดงความสับสน ก่อนจะหันไปมองที่ผืนน้ำในทะเลสาบด้วยสายตาว่างเปล่า
เมื่อเห็นเขานิ่งไป ผมรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที รีบถามออกไปว่า “จางเฉียง เกิดอะไรขึ้น กินต่อสิ!”
จางเฉียงมองดูผืนน้ำ ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาแข็งทื่อและเอ่ยออกมาเบาๆ “กินไม่ได้…ดูเหมือนอาจารย์จะเร่งให้ไปแล้ว…”
