เขาลงพื้นเป็นระยะ…
สภาพนี้แตกต่างจากตอนเขายังมีชีวิตโดยสิ้นเชิง แปรสภาพเป็นร่างลอยน้ำที่พองอืดเหมือนศพในน้ำ
“เจียงหนิง สองวันที่ผ่านมานายไปอยู่ไหนมา ฉันตามหานายมาตลอด!” เสียงของจางเฉียงดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาไร้ประกายใดๆ ทั้งตัวของเขาดูแข็งทื่อ ไม่มีชีวิตชีวา สภาพนี้แตกต่างจากวันที่เขาเพิ่งเสียชีวิตโดยสิ้นเชิง ตอนนั้นเขายังดูเหมือนมีจิตวิญญาณ แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนเศษซากที่ว่างเปล่า
“นาย…นายตามหาฉันทำไม” ผมเผลอถามออกไป
จางเฉียงตอบกลับมาโดยไม่ต้องคิดว่า “อาจารย์บอกให้ฉันมาหานาย”
เมื่อคืนนี้ผมได้ยินเขาพึมพำกับตัวเองว่า ถ้าหาผมไม่เจอ เขาจะกลับไปอธิบายกับอาจารย์อย่างไร แต่เขาตายไปแล้ว จะต้องอธิบายอะไรกับใครล่ะ แล้ว ‘อาจารย์’ ที่เขาพูดถึงคือใครกัน หรือเขายังคงจมอยู่ในโลกของความยึดติด
เมื่อเห็นว่ายังสามารถพูดคุยกับเขาได้ ผมจึงถามต่อว่า “อาจารย์คนไหนที่บอกให้มาหาฉัน”
จางเฉียงดูเหมือนสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมาช้าๆ ว่า “ก็อาจารย์นั่นแหละ ตอนนี้นายไปกับฉันเถอะ”
พูดจบ จางเฉียงก็ไม่รอคำตอบจากผม เขาคว้าข้อมือของผมไว้ทันที
สัมผัสของมือเขาเย็นเฉียบและชุ่มน้ำ ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายอย่างมาก แถ
