มก็รู้ได้ว่านี่คืออะไร เงาร่างเหล่านี้ต้องเป็นวิญญาณเร่ร่อนในละแวกนี้ พวกเขาอาจถูกกลิ่นธูปเชิญมา หรือไม่ก็ถูกกลิ่นอาหารในตะกร้าของผมดึงดูดมา
ผมยืนอยู่ริมทะเลสาบด้วยความตึงเครียด มือหนึ่งกำด้ามมีดหัวมังกรแน่น พร้อมรับมือหากเกิดอะไรขึ้น เพราะในสถานการณ์แบบนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้
หากลุงอวี๋ไม่ได้เตือนผมไว้ว่าอย่าชักมีดโดยไม่จำเป็น ตอนนี้ผมคงจะชักมีดหัวมังกรออกมาแล้ว
เวลาผ่านไป ผมเริ่มสังเกตว่ามีเงาร่างปรากฏเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และร่างเหล่านั้นกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ผมอย่างช้าๆ
ทุกครั้งที่ผมมองไปที่พวกเขา ร่างเหล่านั้นจะหยุดนิ่งเหมือนรูปปั้น แต่ทันทีที่ผมละสายตา พวกเขาก็จะขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น
แม้จะมีเงาร่างอยู่มากมาย แต่สวนสาธารณะแห่งนี้กลับเงียบสนิทราวกับไร้ชีวิต แม้แต่เสียงแมลงก็ไม่มี
ยิ่งมีเงาร่างมากขึ้น ความกดดันในใจก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
ในใจผมได้แต่คิดว่า ‘จางเฉียง นายอย่าชักช้าได้ไหม! รีบมาแล้วก็รีบไปซะ ฉันจะได้ออกจากที่บ้าๆ นี่สักที’
ผมไม่อยากอยู่ท่ามกลางพวกวิญญาณเหล่านี้อีกแล้ว มันชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ได้
ในขณะที่ผมกำลังตึงเครียดและกังวล เสียงแหบต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางซ้ายข
