เด็กผู้หญิงยืนชิดกำแพงฝั่งหนึ่ง ส่วนผมอยู่ชิดกำแพงอีกฝั่ง พยายามรักษาระยะห่างให้มากที่สุด
ผมไม่อยากยุ่งกับเธอ เพียงต้องการรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว แต่เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้เธอในระยะประมาณห้าถึงหกเมตร เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ขยับตัว แล้วค่อยๆ หมุนตัวกลับมา และเมื่อเธอหมุนตัว ผมก็เห็นหน้าของเธอชัดเจน
ใบหน้าของเธอสีขาวซีด ไม่มีแม้แต่สีเลือด
และตอนที่เธอหมุนตัว ผมเห็นชัดเจนว่าเธอไม่มีเงาปรากฏอยู่บนกำแพง
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มฝ่ามือ ผมเข้าใจทันทีว่าเด็กผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่ใช่คน แต่ผมไม่มีทางถอยแล้ว ทางเดียวคือต้องเดินหน้า เธอจ้องมาที่ผมพลางเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจเบาๆ
ผมเริ่มตึงเครียด มือกำด้ามมีดหัวมังกรแน่น ผมก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามหลบสายตา ไม่สบตากับเธอ ผมเดินเบียดไปตามกำแพงอย่างระมัดระวัง ตั้งใจว่าจะไม่หยุดอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว แต่แล้ว เด็กผู้หญิงคนนั้นก็พูดขึ้นด้วยเสียงแหลมเล็กและเย็นเยียบ
“พี่ชาย ให้อะไรหนูกินหน่อยสิ!” เสียงนั้นแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความรู้สึก
พูดจบ เธอก็ขยับตัวมาที่กลางทางเดิน ขวางทางผมไว้ เธอไม่ได้ใส่รองเท้า และยืนเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย
เมื่อเห็นว่า
