ลุงอวี๋ยืนอยู่ที่หน้าประตู มองตามหลังผมที่เดินออกจากบ้านไป
พูดตามตรง ลุงอวี๋เป็นเพียง ‘พ่อครัว’ คนหนึ่งเท่านั้น วิธีที่เขาช่วยผมก็เป็นเพียงสิ่งที่เขาถนัดและมีความรู้ แต่เขาไม่ได้มีพลังปราบปีศาจหรือเวทมนตร์แบบในตำนานที่เล่าขานกัน เหมือนพวกปรมาจารย์ที่ถือกระบี่ไม้มงคลหรือใช้ยันต์สีเหลืองขจัดสิ่งชั่วร้าย
แต่แค่ได้เจอลุงอวี๋ ผู้เชี่ยวชาญในสายนี้ ผมก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว เพราะถ้าผมต้องเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดนี้คนเดียว คงไม่มีทางแก้ไขได้เลย ต่อจากนี้คือหน้าที่ของผม และผมได้แต่หวังว่า จางเฉียงจะยอมเวียนว่ายตายเกิดไปเสียที และเลิกตามรังควานผม
คิดแบบนั้น ผมก็เดินไปตามทางด้วยจิตใจที่ยังเต็มไปด้วยความกังวล
เดินมาได้ประมาณสิบนาที อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง
“เสี่ยวเจียง! รอก่อน ลุงเอง ลุงอวี๋”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ผมชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะหันกลับไป แต่จู่ๆ ก็หยุดนิ่งอยู่กับที่
เคยได้ยินคนเล่ากันว่า ตอนกลางคืนถ้ามีคนเรียกชื่อคุณ ห้ามหันกลับไปทันที เพราะการหันกลับอย่างรวดเร็วอาจทำให้ ‘ไฟสามดวง’ บนหัวดับลงได้ ซึ่งจะเปิดโอกาสให้พวกสิ่งชั่วร้ายเข้ามาโจมตี
ตอนฟังเรื่องนี้ครั้งแรก ผมเคยคิดว่ามัน
