เธอยืนขวางทาง ผมก็รู้ทันทีว่าถ้าไม่หาวิธีจัดการกับเด็กผู้หญิงคนนี้ ผมคงผ่านไปไม่ได้แน่ เมื่อไม่มีทางเลือก ผมรีบหยิบถั่วลิสงทอดขึ้นมากำมือหนึ่ง แล้วโปรยลงบนพื้น ความหวังของผมคือ เธอจะก้มลงเก็บถั่วลิสงที่ตกกระจัดกระจายอยู่รอบตัวเธอ ส่วนผมรีบวิ่งผ่านไป
เสียงถั่วลิสงตกลงบนพื้นดัง “กราวๆ” กระจายรอบตัวเด็กหญิง แต่เธอเพียงแค่ก้มมองดูถั่วลิสงเหล่านั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมาส่ายศีรษะ เธอไม่พูดอะไร ไม่ส่งเสียงใดๆ แต่ยกมือขึ้นชี้ที่ตะกร้าบนหลังของผม ความหมายชัดเจน เธอไม่สนใจถั่วลิสงที่ตกอยู่เลย เธอต้องการอาหารในตะกร้าของผม
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! อาหารเหล่านี้ ผมเตรียมไว้สำหรับจางเฉียง วิญญาณที่จมน้ำตาย ถ้าให้เด็กผู้หญิงคนนี้กิน แล้วผมจะไปส่งจางเฉียงได้ยังไง
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมหลีกทาง และยังยืนยันจะกินอาหารในตะกร้าของผม ผมก็เริ่มหมดทางเลือก จะอ้อมไปก็ไม่ได้ ผมจึงพยายามพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“น้องสาว อาหารพวกนี้พี่ให้เธอกินไม่ได้ มันเป็นของสำคัญที่พี่ต้องใช้เพื่อช่วยชีวิตตัวเอง
“ช่วยหลีกทางให้พี่ด้วยนะ ถ้าเรื่องนี้ผ่านไปได้ พี่สัญญาว่าจะกลับมาเผากระดาษและเซ่นไหว้ให้เธอแน่นอน”
ผมพูดด้วยน้ำเสีย
