องผม “ไอ้หนุ่มลี้ภัย! คืนนี้แกก็มาอีกเหรอ”
เสียงนั้นทำให้หัวใจผมเต้นแรงจนเหมือนจะหยุด ผมค่อยๆ หันศีรษะไปทางต้นเสียง
เมื่อมองไป ผมเห็นเงาร่างประมาณสี่ถึงห้าร่างยืนอยู่ที่มุมซ้ายด้านหลัง
และร่างที่ยืนอยู่ด้านหน้า คือชายชราสวมชุดคลุมดำสำหรับงานศพที่เมื่อคืนอยู่ในศาลา คนที่พยายามแย่งเสื้อผ้าและชามกระเบื้องจากผม
เขามาพร้อมกับชายหญิงอีกสองสามคน ทุกคนมีสีหน้าไร้ชีวิตชีวา ดวงตาเหม่อลอย ใบหน้าแห้งกรังเหมือนกับเนื้อหมูแดดเดียวในร้านขายของชำ
เมื่อเห็นว่าเป็นพวกเขา ผมรู้สึกประหม่าอย่างอธิบายไม่ได้
แต่ผมยังคงนิ่งและไม่พูดอะไร มือกำด้ามมีดหัวมังกรแน่น เตรียมพร้อมชักออกจากฝักหากจำเป็น
ชายชราไม่ได้สนใจที่ผมเงียบ กลับก้มลงสูดกลิ่นจากตะกร้าบนหลังของผมแทน
“ฟุดฟิดๆ…”
เสียงสูดกลิ่นดังขึ้นไม่หยุด ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นพร้อมแสดงสีหน้าหิวกระหาย
“กลิ่นอาหารนี่มันหอมจริงๆ ไอ้หนุ่มลี้ภัย อาหารนี่นายเตรียมไว้ให้พวกเราหรือเปล่า”
ชายชราสีหน้าเหลืองซีดเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ บนใบหน้าที่ดูเหมือนซากศพกลับมีแววตื่นเต้นเล็กน้อย
ผมไม่อยากมีปัญหากับพวกวิญญาณเหล่านี้ จึงรีบหยิบถั่วลิสงขึ้นมากำมือหนึ่งแล้วโปรยออก
