ไปตรงหน้า
“กินแล้วก็ไปซะ! อาหารพวกนี้ไม่ได้เตรียมไว้สำหรับพวกคุณ” ผมพูดเสียงดังฟังชัด
พวกวิญญาณที่อยู่ด้านหลังชายชราต่างจ้องมองถั่วลิสงบนพื้นด้วยแววตาลุกวาว ก่อนจะกระโจนเข้าไปเหมือนสัตว์หิวโหย
พวกเขาเริ่มคลานอยู่บนพื้นหญ้า คุ้ยหาเม็ดถั่วลิสงที่กระจัดกระจาย
ทุกครั้งที่พวกเขาเจอเม็ดถั่วลิสง จะเผยสีหน้าดีใจและตื่นเต้นอย่างชัดเจน
ในขณะเดียวกัน เงาร่างที่อยู่ห่างออกไปต่างหันมามองถั่วลิสงที่ผมโปรยด้วยแววตากระหาย พวกเขาเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
ผมรู้สึกได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดมาทางผม และเมื่อมองรอบๆ อีกครั้ง ก็พบว่าพวกวิญญาณเหล่านี้เข้ามาใกล้ผมมากขึ้น
พวกเขาจ้องมองผมอย่างแน่วแน่ โดยเฉพาะตะกร้าบนหลังของผมที่มีกลิ่นหอมของอาหารเซ่น
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผมก็รีบหยิบถั่วลิสงขึ้นมาอีกหลายกำแล้วโปรยออกไปรอบๆ พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม “พี่น้องทั้งหลาย คุณลุงคุณป้าทุกท่าน ผมไม่ได้ตั้งใจมารบกวน กินเท่าที่พอใจแล้วปล่อยผมไปเถอะครับ!”
ผมโปรยถั่วลิสงเกือบหมดถุง
พวกวิญญาณที่อยู่รอบๆ เหล่านี้เป็นวิญญาณเร่ร่อน ไม่มีใครทำพิธีให้ พวกเขาอดอยากทนทุกข์ตากลมตากฝน
พอเห็นถั่วลิสงที่ผมโปรย พวกเขาก็พุ่งเข้าไปแย่งชิงราวกับ
