ฝูงหมาป่า
เสียง “กรอบแกรบ” ดังขึ้นทุกครั้งที่พวกเขากัดถั่วลิสง พร้อมแสดงสีหน้าพึงพอใจ
ในขณะที่พวกเขากำลังแย่งชิงถั่วลิสงกันอย่างดุเดือด ชายชราผู้ยืนอยู่หน้าสุดทางซ้ายของผมยืนนิ่งไม่ขยับ แต่กลับแสดงสีหน้ารังเกียจวิญญาณเร่ร่อนรอบๆ ที่กำลังแย่งชิงถั่วลิสง
จากนั้นเขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ “ไอ้หนุ่มลี้ภัย ฉันอยากกินเนื้อในตะกร้าบนหลังของแก”
วิญญาณชายชราผู้นี้แตกต่างจากพวกวิญญาณเร่ร่อนรอบตัวอย่างสิ้นเชิง บรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงและกดดันมากกว่า
เมื่อได้ยินว่าเขาต้องการเนื้อในตะกร้าของผม ผมก็รีบหยิบถุงพลาสติกที่พอจะเหลือถั่วลิสงอยู่บ้างโยนไปให้เขาทันที
“ลุง เราอย่ามายุ่งกันเลยนะครับ นี่ผมให้คุณหมดแล้ว เอาไปแล้วช่วยออกไปเถอะ”
ชายชรารับถุงพลาสติกจากผมไว้ พร้อมกับจ้องมองถั่วลิสงในถุงอย่างดูแคลน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ไอ้หนุ่มลี้ภัย เมื่อคืนถ้าไม่มี ‘ผู้หญิงน่ากลัวคนนั้น’ อยู่ ฉันคงได้เสื้อผ้าของแกมาแล้ว แถมยังจะจับแกไปเป็นตัวตายตัวแทนแทนเจ้าวิญญาณจมน้ำนั่นเสีย
“แต่คืนนี้ ผู้หญิงน่ากลัวคนนั้นไม่อยู่ ถ้าแกไม่ยอมเอาเนื้อในตะกร้ามาให้ฉันกิน ฉันจะคว่ำโต๊ะ
