น้าขึ้นมามองผมแวบหนึ่ง เส้นผมยุ่งเหยิงของเธอปกปิดบางส่วนของใบหน้า แต่ใบหน้าสีขาวซีดของเธอกลับเผยให้เห็นดวงตาข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
แค่เห็นเพียงแวบเดียวก็ทำให้ผมขนลุกจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมไม่กล้ามองนาน รีบก้มหน้าวิ่งหนีออกจากตรอกนั้นอย่างรวดเร็ว วิ่งไปจนไกล ผมถึงได้หยุดและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เส้นทางที่เหลือจากนี้เป็นถนนใหญ่ที่ผมเคยเดินผ่านเมื่อคืนก่อน
สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ ไม่มีบ้านเรือน ผมก้าวเท้าเดินต่อไปอย่างเร่งรีบ แต่บรรยากาศรอบข้างกลับให้ความรู้สึกวังเวงเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองหรือเดินตามผมอยู่ แต่ผมไม่หันกลับไปมอง และไม่หันซ้ายหันขวา ตราบใดที่พวกนั้นไม่ออกมากวน ผมก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเขา
เมื่อเดินมาถึงทางแยกที่เมื่อคืนผมเจอเด็กหนุ่มส่งอาหาร ผมหยุดฝีเท้า
ตรงจุดนั้น ผมหยิบถั่วลิสงทอดขึ้นมาสองกำมือ แล้วโปรยไว้ข้างทางแยกพร้อมพูดกับถนนที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า “พี่ชาย ขอบคุณที่ช่วยเมื่อคืน ขอโทษด้วยนะที่ผมทำชามของพี่แตกไปแล้ว ถั่วลิสงสองกำนี้เอาไว้กินรองท้องไปก่อน เดี๋ยวถ้าผมผ่านเรื่องคืนนี้ไปได้ ผมสัญญาว่าจะกลับมาทำพิธีเผากระดาษให้พี่ เผาบ้านหลังใ
