นนี้กลับกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
เธอหยุดเดินหน้า และถอยหลังกลับไปสองก้าว มองมีดในมือผมด้วยความระแวง เมื่อเห็นเธอมีปฏิกิริยาแบบนั้น ผมก็โล่งใจและรู้สึกดีใจมาก มีดหัวมังกรที่ลุงอวี๋ให้มาไม่ใช่ของธรรมดาแน่ๆ กลิ่นอายของมันคงทำให้เธอหวาดกลัว แต่ผมไม่ได้ชะล่าใจ ยังคงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“น้องสาว พี่ไม่ได้อยากมีเรื่องกับเธอ ช่วยหลีกทางให้พี่เถอะนะ” พูดจบ ผมค่อยๆ เดินหน้าไปสองก้าวเพื่อดูปฏิกิริยาของเธอ
เธอดูหวาดระแวงอย่างชัดเจน และรีบถอยกลับไปจนชิดกำแพงที่เธอยืนอยู่ในตอนแรก จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง และก้มหน้าไม่มองมาทางผมอีก เธอค่อยๆ เอื้อมมือออกมาอย่างระมัดระวัง เพื่อเก็บถั่วลิสงที่ผมโปรยไว้บนพื้น ท่าทางของเธอดูเหมือนเด็กกำพร้าที่ไร้พ่อแม่ ถูกทอดทิ้งให้เร่ร่อนอยู่ตามท้องถนน ดูน่าสงสาร
แต่ในสถานการณ์นี้ ผมไม่มีเวลาจะรู้สึกสงสารหรือเห็นใจอะไรทั้งนั้น ผมยังคงจ้องมองเธอด้วยความระวัง กลัวว่าเธอจะฉวยโอกาสตอนที่ผมเผลอเข้ามาโจมตี มือที่กำด้ามมีดหัวมังกรยังคงจับแน่น ผมเดินชิดกำแพงอีกฝั่งอย่างระมัดระวัง เร่งฝีเท้าผ่านไปให้เร็วที่สุด
แต่ตอนที่เดินผ่านเด็กผู้หญิงคนนั้น เธอเงยห
