ึ้นจากมือผม ชามกระเบื้องขาวที่ถือไว้แตกออกโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า เศษกระเบื้องร่วงกระจายเต็มพื้น
“ทำไมถึงแตกได้ล่ะ!”
ผมมองเศษชามที่กระจัดกระจายด้วยความงุนงง พึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา
เมื่อคืนหากไม่มีชามกระเบื้องนี้เป็นอาวุธ ผมคงไม่รอดจากพวกสิ่งสกปรกในศาลาที่พยายามแย่งเสื้อผ้าผมแน่ๆ แต่ตอนนี้ชามที่เป็นตัวช่วยสำคัญกลับแตกไปเสียแล้ว มันเหมือนผมเสียเกราะป้องกันไปอีกชิ้นหนึ่ง ถ้าคืนนี้จางเฉียงกลับมาอีกครั้ง ผมจะทำยังไง
ความคิดนั้นทำให้ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจ ผมพยายามสงบสติอารมณ์ขณะก้าวเดินต่อไป และเริ่มคิดหาทางออก
หนีออกจากเมืองแต่เช้าดีไหมนะ หรือจะกลับไปที่บ้านเกิดเพื่อหลบซ่อนชั่วคราว
แต่การหนีก็แค่ช่วยยื้อเวลาออกไปเท่านั้น ใครจะรู้ว่าจางเฉียงจะตามผมไปหรือเปล่า คืนนี้ผมโชคดีที่รอดมาได้ แต่ครั้งหน้าอาจไม่มีโชคช่วยอีกแล้ว…
ถ้าอยากจบเรื่องนี้อย่างถาวร มีทางเดียวคือต้องแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ ไม่ว่าจะต้องส่งจางเฉียงไปให้พ้น หรือถ้าจำเป็นจริงๆ ก็คงต้องส่งเขาไปสู่สุคติ แต่แค่ผมคนเดียวไม่มีทางสู้กับผีจมน้ำตัวนั้นได้แน่ ผมต้องหาคนช่วย และคนที่ช่วยได้ ต้องเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ เท่านั้น
แต่ในกลุ่มคน
