ในศาลาตอนนี้เหลือเพียงผมคนเดียว
พวกผีสิบกว่าตัวที่ล้อมผมไว้เมื่อครู่ต่างพากันวิ่งหนีหายไปหมด แต่ความเย็นยะเยือกยังคงแผ่ซ่านมาจากด้านหลังพร้อมกับกลิ่นประหลาดที่ยังลอยอยู่ในอากาศ
ผมรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย สัญชาตญาณบอกว่ามีบางสิ่งที่น่ากลัวอยู่ข้างหลังผม ไม่เช่นนั้นชายชราก็คงไม่แสดงสีหน้าหวาดกลัวเช่นนั้นออกมา
ผมไม่กล้าหันกลับไปทันที ความตึงเครียดทำให้เหงื่อเย็นไหลซึมออกมาตามร่างกาย มือผมกำชามกระเบื้องขาวแน่น
ผมเคยได้ยินคนพูดว่า ถ้ามีสิ่งสกปรกอยู่ข้างหลัง ห้ามหันหลังกลับไปในทันทีเพราะเปลวไฟบนหัวทั้งสาม[1]อาจดับลง และเมื่อไฟดับ สิ่งสกปรกเหล่านั้นจะฉวยโอกาสกัดเข้าที่คอของคุณ…
ผมไม่รู้ว่าความเชื่อนี้จริงหรือไม่ แต่ในตอนนี้ผมไม่กล้าหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ทว่าผมเริ่มสังเกตได้ว่า กลิ่นที่ลอยอยู่ในอากาศนั้นดูคุ้นเคย แม้จะจางมาก แต่ยิ่งผมสูดดมเข้าไป ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันคล้ายกลิ่นฟอร์มาลิน
และที่น่าตกใจไปกว่านั้น มันยังคล้ายกับกลิ่นแปลกๆ ที่ติดตัวของเสี่ยวอวี่ อดีตแฟนสาวของผม หัวใจผมกระตุกวูบ ความคิดบ้าบิ่นผุดขึ้นในหัว ผมเอ่ยถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
“เสี่ยวอวี่…ใช่เธอหรือเปล่า”
แม้ว่าผมจะรู้แล้วว่าเ
