เมื่อผมเห็นมือสีขาวซีดพวกนั้นพุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว หัวใจของผมก็แทบจะกระดอนออกมาจากอก
ในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรีๆ จริงๆ
เหตุที่สิ่งสกปรกพวกนี้ยอมให้ผมเข้ามาหลบฝนในศาลา ก็คงเพราะเล็งเสื้อผ้ากับชามกระเบื้องขาวของผม เพราะมีสองสิ่งนี้อยู่ พวกมันถึงเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นพวกเดียวกัน และเพราะสองสิ่งนี้เองที่ทำให้จางเฉียง ผีจมน้ำตัวนั้น ไม่สามารถหาผมเจอได้ ถ้าพวกเขาแย่งของไป ผมอาจจะไม่รอดถึงเช้า
เมื่อเห็นพวกเขากำลังจะยึดของไป ผมไม่อาจนั่งนิ่งเฉยได้อีก
ผมหยิบชามกระเบื้องขาวในมือขึ้นมา แล้วฟาดลงไปที่มือพวกเขาทันที
“อย่ามาแตะตัวผม!” ผมตะโกนด้วยความโมโห
ถึงแม้ว่าผมจะหวาดกลัวจนแทบจะขาดใจ แต่ผมก็ไม่แสดงอาการอ่อนแอ
เสียง “ปึกๆๆ” ดังขึ้นทุกครั้งที่ชามกระแทกมือของพวกเขา
ทุกมือที่โดนฟาดถอยกลับไปในทันทีเหมือนถูกเผา แต่กลับไม่มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
จากนั้นเสียงแหบต่ำของชายชราก็ดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงฟังดูไม่พอใจอย่างยิ่ง
“ขอทาน แกได้หลบฝนแล้ว แต่ไม่ยอมให้ของ แถมยังทำร้ายคนอีกเหรอ ไปซะ!”
ทันทีที่คำพูดของชายชราจบลง สิ่งสกปรกที่ล้อมรอบตัวผมอยู่ก็พากันถอยออกไปทางซ้ายและขวา พวกเขาเปิดทางเล็กๆ
