ตรงหน้า เหมือนจะบอกให้ผมออกไปด้วยตัวเอง
ศาลาหลังนี้เป็นถิ่นของพวกเขา และตอนนี้ชัดเจนว่าผมไม่ได้รับการต้อนรับอีกต่อไป
ถ้าด้านนอกฝนไม่ตก ผมคงไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว แต่ตอนนี้ ถึงแม้ว่าฝนจะซาลงมาก แต่ถ้าผมออกไปร่างกายคงเปียกปอนไปทั้งตัว
ดังนั้นผมยังคงนั่งยองอยู่ใต้โต๊ะหิน แล้วตอบกลับไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแน่วแน่
“ฝนหยุดเมื่อไหร่ ผมจะไป”
แต่ทันทีที่คำพูดของผมจบลง ผมรู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่กระชากเสื้อผ้าของผมจากด้านหลังอย่างแรง!
ทั้งตัวผมถูกกระชากออกจากใต้โต๊ะหินอย่างรุนแรง ในความตกใจ ผมพบว่าคนที่ดึงผมออกมาคือชายชราผู้มีใบหน้าซีดเหลืองและผอมแห้ง
“ถ้าไม่ให้ของ ก็ไสหัวไป!” ชายชราเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ปล่อยผม!”
พูดจบ ผมหยิบชามกระเบื้องขาวในมือขึ้นหมายจะฟาดชายชรา
แต่ทันทีที่ผมยกชามขึ้น สิ่งสกปรกตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ก็จับข้อมือผมไว้แน่น และกดผมลงกับพื้น
แรงที่มันใช้มหาศาลจนผมรู้สึกเหมือนมีแผ่นหินหนักๆ กดทับทั้งร่าง ชามกระเบื้องขาวในมือผมหล่นลงไปกระทบพื้นดัง “กึงๆ” โชคดีที่มันไม่แตก
มือที่จับตัวผมนั้นเย็นเยียบราวกับคีมเหล็ก ผมไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือดิ้นหลุดได้เลย รอบตัวมีแต่พวกสิ่งสกป
