รกที่ยืนมองผมด้วยสายตาเย็นชา ไร้ความรู้สึก…
มือเย็นเฉียบที่จับข้อมือผมไว้อยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่สิ่งสกปรกนั้นจะโน้มตัวเข้ามาและสูดลมหายใจใกล้ๆ ผม
จากนั้นมันก็จ้องผมด้วยความตกใจ พร้อมเอ่ยขึ้นว่า
“เขาไม่ใช่ขอทาน เขายังมีชีวิตอยู่!”
คำพูดนี้ทำให้ชายชราที่อยู่ตรงหน้าผมเผยสีหน้าตกใจและโกรธเคืองขึ้นทันที
“แกไม่ได้มาหลบฝน แต่มาหลบภัยจากไอ้ลิงน้ำตัวนั้น!”
ทันทีที่คำพูดนี้จบลง สิ่งสกปรกที่เคยมีใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์รอบตัวผม ก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าดุดันและอาฆาตในพริบตา พวกเขาอ้าปากกว้าง ยกสองมือขึ้น หมายจะพุ่งเข้ามาเล่นงานผม
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความรู้สึกเหมือนร่วงลงไปในเหวลึกก็ถาโถมเข้ามาในจิตใจ
ผมถูกกดแนบพื้น พยายามดิ้นรนหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีผลอะไร พลังของพวกเขาแข็งแกร่งจนผมถูกกดไว้อย่างไร้หนทางสู้
เมื่อเห็นกรงเล็บของสิ่งสกปรกเหล่านั้นกำลังจะพุ่งมาถึงตัว ผมก็ตัดสินใจรวบรวมสติและเริ่มเปล่งเสียงสวดมนต์ออกมาทันที ไม่ว่ามันจะได้ผลหรือไม่ ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
ผมไม่รู้เลยว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า แต่ยังไงก็ต้องลองทำอะไรสักอย่าง
“เต๋าที่เอ่ยได้ไม่ใช่เต๋าที่แท้จริง ชื่อที่เอ่ยได้ไม่ใช่ชื่อที่แท้จริง
