เมื่อผมมองเข้าไปในศาลาที่มีผู้คนอยู่รวมกันสิบกว่าคน ผมถึงกับชะงักด้วยความตกใจ
มันเป็นเวลาราวๆ เที่ยงคืนแล้ว แต่ในศาลาที่มืดสลัวหลังนี้กลับมีคนเบียดเสียดกันอย่างน่าประหลาดใจ
ด้วยความสงสัย ผมพยายามสังเกตพวกเขาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
แสงไฟถนนที่ริบหรี่ช่วยให้ผมมองเห็นได้เพียงเลือนราง
คนเหล่านี้ดูผอมแห้ง สีหน้าเหลืองซีด ทุกคนเงียบงัน ไม่พูดจาแม้แต่คำเดียว และสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ผมอย่างไร้อารมณ์
หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในตอนกลางวัน อาจไม่ชวนให้รู้สึกแปลก แต่เวลานี้คือกลางดึก ยิ่งมองผมยิ่งรู้สึกแปลกใจและไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ
กลุ่มชายหญิงหลากวัยที่มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่สิบกว่าคนกลับมานั่งเบียดกันอยู่ในศาลาอย่างเงียบเชียบโดยไม่เอ่ยคำใด
พวกเขามาทำอะไรกัน วางแผนลักทรัพย์หรือ
แต่คำตอบคือไม่ใช่ เพราะพวกเขาไม่ได้ดูเหมือนคนธรรมดา และยิ่งไปกว่านั้น บางคนในกลุ่มยังสวมชุดคลุมศพด้วย
ใช่…ชุดที่ใช้ใส่ให้คนตาย
ทันใดนั้น ผมรู้สึกเหมือนความเย็นแผ่ซ่านขึ้นมาจากแผ่นหลังจนขนลุกไปทั้งตัว ผมอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าวโดยอัตโนมัติ
ศาลานี้ดูเหมือนจะไม่สะอาดนัก คนที่อยู่ข้างในนั้น…น่าจะไม่ใช่คนที่ยังมีชีวิต
ผมอยากจะหันห
