ลังเดินออกไป แต่ฝนก็เริ่มตกลงมาอย่างหนัก “ซ่าๆๆ”
ถ้าผมไม่หาที่หลบฝน เสื้อผ้าที่ทาด้วยเถ้าธูปบนตัวผมคงเปียกชุ่มและถูกชะล้างออกจนหมด
แต่ในสวนสาธารณะแห่งนี้ไม่มีที่อื่นให้หลบฝนได้เลยนอกจากศาลาหลังนี้ ทว่าในศาลากลับเต็มไปด้วยสิ่งที่ดูไม่น่าจะเป็นมนุษย์
ผมทั้งกลัวและรู้สึกลังเล ไม่กล้าเข้าไป
ขณะที่ผมกำลังสับสนอยู่นั้น ชายชราผู้หนึ่งในศาลาที่สวมชุดคลุมศพสีดำ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น
เขายื่นคอยาวออกมา จ้องมองผมด้วยดวงตาที่หรี่ปรือ แล้วเปล่งเสียงแหบพร่า เอ่ยขึ้นมาว่า
“ขอทาน เจ้าดูน่าสงสารนัก เข้ามาหลบฝนในนี้เถอะ!”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวใจผมกระตุกวูบ พร้อมกับเผยความสงสัยเล็กน้อยออกมา…
เขาเรียกผมว่าขอทานอย่างนั้นเหรอ หรือเพราะเถ้าธูปที่ติดอยู่บนตัวผมกับชามกระเบื้องสีขาวในมือกันแน่ เขาถึงได้เข้าใจว่าผมเป็นพวกเดียวกับเขา
ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมสองสามวันมานี้ถึงมองเห็นสิ่งไม่สะอาดได้ แต่ผมก็รู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ฝนชะล้างเถ้าธูปบนตัวออกไป วิญญาณของจางเฉียงที่ตายเพราะจมน้ำนั่นจะต้องกลับมาดูดพลังชีวิตผมอีกแน่ และบังคับให้ผมเป็นตัวตายตัวแทนของมัน
ผมลังเลอยู่สองวินาที เห็นฝนตกห
