สี่ยวอวี่ที่อยู่กับผมมานานกว่าหนึ่งปีนั้นไม่ใช่มนุษย์ แต่ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เสี่ยวอวี่ไม่เคยทำร้ายผมเลย ยกเว้นแต่จะขอเหรียญจากผมเท่านั้น
ผมไม่รู้ว่าเธออยากให้ผมใช้เหรียญไปทำอะไร หรือทำไมเธอถึงจากผมไปอย่างกะทันหัน แต่อย่างน้อยตอนที่เราอยู่ด้วยกัน ผมก็รู้สึกกับเธอจริงๆ
หลังจากที่ผมเรียกชื่อเธอออกไป ไม่มีเสียงตอบกลับ
กลับกัน ความเย็นยะเยือกและกลิ่นประหลาดค่อยๆ จางลง ผมไม่สามารถยืนยันได้เต็มร้อยว่าเป็นเสี่ยวอวี่ที่มา ทำได้เพียงกำชามกระเบื้องขาวในมือแน่น แล้วค่อยๆ หันศีรษะกลับไปทีละนิดด้วยความตึงเครียด
ถ้ามีอะไรผิดปกติจริงๆ ผมก็พร้อมจะใช้ชามกระแทกใส่ทันที
แต่เมื่อผมค่อยๆ หันหลังกลับไปจนสุด สิ่งที่ผมเห็นคือความว่างเปล่า
ด้านหลังไม่มีอะไรเลยนอกจากต้นหลิวริมทะเลสาบที่แกว่งไหว ถนนที่ว่างเปล่า และแสงไฟถนนสีเหลืองนวล
และยังมีเพียงสายฝนที่โปรยปรายบางๆ…
ไม่มีแม้แต่เงาของเสี่ยวอวี่หรือแม้แต่เงาผีตัวอื่น
ผมยืนอยู่ในศาลาที่เงียบสงัด มองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่เบิกกว้าง ในขณะที่เสียงฝนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง นอกจากเสียงฝนและเสียงลม ทุกอย่างรอบตัวช่างเงียบงันจนน่าขนลุก
ผมยืนตึงเครียดอยู่อีกสักพัก ก่อนจะ
