ทรุดตัวนั่งลงตรงกลางศาลาอย่างหมดเรี่ยวแรง มือยังกำชามกระเบื้องขาวแน่นขณะอดทนกับความหวาดระแวง
ไม่นานนักผมก็เริ่มได้กลิ่นอีกครั้ง มันเป็นกลิ่นเหม็นคาวอย่างรุนแรง คล้ายกับกลิ่นปลาหรือกุ้งเน่าที่ลอยมากระทบจมูก ทันทีที่กลิ่นนี้ปรากฏขึ้น สีหน้าผมเปลี่ยนไปในทันทีและรีบย่อตัวลง เพราะผมจำได้ว่าเคยได้กลิ่นนี้มาก่อน มันเป็นกลิ่นของจางเฉียงตอนที่เขามาหาผม
ผมหมอบตัวลงในศาลา เบิกตากว้างมองไปรอบๆ โดยเฉพาะบริเวณริมทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกล ภายใต้แสงไฟถนนที่ริบหรี่ ผมพอมองเห็นเงาร่างคนร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ ปีนขึ้นมาจากน้ำ ท่าทางของเขาดูเหมือนกำลังใช้แรงมหาศาล น้ำในทะเลสาบดูเหมือนจะเหนียวหนืดเป็นพิเศษทำให้เขาต้องพยายามสุดกำลัง
เขาปีนอยู่นาน ก่อนที่จะหลุดออกจากน้ำได้สำเร็จ จากนั้นเขายืนขึ้นริมทะเลสาบ สะบัดน้ำออกจากเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วเริ่มเดินตรงมาทางผม…
ร่างเงาสีดำที่ผมมองเห็นอยู่ไกลๆ ดูไม่ชัดเจน แต่เมื่อเงานั้นเข้ามาใกล้มากขึ้น กลิ่นเหม็นคาวก็ยิ่งทวีความรุนแรงและรูปร่างของเขาก็ดูคุ้นตามากขึ้นเรื่อยๆ
ผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ได้แต่นั่งยองอยู่ในศาลา คอยสังเกตจากที่ต่ำ
ไม่นานนัก เขาเดินเข้ามาใกล้
ร่างกายเขา
