จางเฉียงพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเอง แล้วก้าวเท้าตรงไปยังริมทะเลสาบ
ไม่นานนักเขาก็พุ่งตัวลงไปในน้ำและหายไปทันทีโดยไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่นกระเพื่อม
ผมมองภาพนั้นด้วยความหวาดกลัวจนเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก กลยุทธ์ที่ชายคนนั้นแนะนำมาได้ผลดีอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่อย่างนั้นผมคงถูกจางเฉียง ผีจมน้ำตัวนั้นจับได้แน่
ตอนนี้ในศาลากลางสวนสาธารณะแห่งนี้ เหลือเพียงผมคนเดียว แต่ถึงจะเหลือแค่ผม ผมก็ไม่กล้าผ่อนคลายหรือเผลอไผลแม้แต่นิดเดียว เพราะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจางเฉียงจะย้อนกลับมาหาผมอีกหรือเปล่า ถ้าเขาจำผมได้จริง ต่อให้ผมทุ่มสุดตัวก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าผมจะรอดชีวิตไปได้
ฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ผมทำได้เพียงนั่งยองๆ อยู่ในศาลา จ้องมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ไม่กล้าปิดดวงตาแม้แต่วินาทีเดียว
ผมอดทนผ่านคืนอันยาวนานในสภาพเช่นนั้นด้วยใจที่เต้นแรงจนแทบระเบิด
จนกระทั่งแสงแรกของวันสาดส่อง ฝนที่ตกลงมาตลอดคืนก็หยุดลง ผมจึงตัดสินใจลุกขึ้นเตรียมตัวออกจากศาลา การนั่งยองๆ ทั้งคืนทำให้ร่างกายของผมปวดร้าวไปทั้งตัว ผมยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะก้าวเท้าออกจากศาลา
แต่ทันทีที่ก้าวออกไป เสียง “แกร๊บ” ก็ดังข
