ลุงขายหมึกพูดจาตรงไปตรงมา พูดจบก็หมุนตัวเดินนำไปทันที
ท่าทางของเขาดูเหมือนจะมีฝีมือจริงๆ ไม่ใช่แค่คนธรรมดา ผมรีบเดินตามไปอย่างไม่ลังเล เพราะมาที่นี่ก็เพื่อหาเขาโดยเฉพาะ
วันนี้แผงของลุงตั้งอยู่ในมุมเงียบๆ ตรงปากซอยแห่งหนึ่งซึ่งแทบไม่มีคนเดินผ่าน เมื่อมาถึงแผงของตัวเอง ลุงขายหมึกก็หยิบหมึกออกมาสองสามตัว จุดไฟ แล้วเริ่มย่างหมึกอย่างใจเย็น ท่าทางดูผ่อนคลายราวกับไม่มีอะไรน่ากังวล
ผมมองเขาอยู่สักพัก พยายามคิดว่าจะเริ่มพูดอย่างไรดี แต่ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยอะไร ลุงกลับพูดขึ้นมาก่อน
“พ่อหนุ่ม…เมื่อวานนี้ลุงดูออกว่า ‘พลังชีวิต’ ของนายแทบไม่เหลือ แถมยังรับ ‘เหรียญนำวิญญาณ’ นั่นไปอีก ตามหลักแล้วนายควรจะไม่รอดถึงเช้านี้ด้วยซ้ำ” ลุงหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะมองมาด้วยแววตาสงสัย
“แต่ที่ลุงอยากรู้คือ…เมื่อคืนนายรอดมาได้ยังไง” ลุงขายหมึกไม่ได้เงยหน้ามองผม ยังคงจับตะหลิวกดหมึกลงบนกระทะ เสียงหมึกย่าง “ซ่าๆ” ดังจากน้ำมันที่แตกตัว กลิ่นหอมของหมึกย่างลอยมาเตะจมูกจนผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว แต่ถึงอย่างนั้นผมก็พยายามตั้งสติ ตอบคำถามลุงไปว่า
“ลุงครับ เมื่อคืนผมเอาขี้เถ้าของกระดาษเงินกระดาษทองป้ายลงบนเสื้อ
