น้อยลงเรื่อยๆ ใจแทบจะขาดด้วยความร้อนรน
ในที่สุด ตอนที่เหลือเวลาอีกสามนาทีก็ถึงคิวผมเสียที
ผมหยิบหมึกหนึ่งไม้ขึ้นมาอย่างเร่งรีบแล้วพูดว่า “ลุงครับ รีบหน่อย ผมรีบ ย่างแบบดิบๆ ไม่ต้องใส่เครื่องปรุง!”
พ่อค้าซึ่งเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ผมบนหัวเหลือเพียงไม่กี่เส้นซ้ำยังมันเยิ้ม
เขาได้ยินคำพูดของผมก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วในที่สุดก็เผยยิ้ม ก่อนตอบกลับมาว่า
“ได้เลย!”
พูดจบ พ่อค้าก็หยิบหมึกไปวางบนกระทะร้อน
เสียงหมึกที่กำลังย่างดัง “ซู่ซ่า” แต่ความเร็วในการย่างของพ่อค้ากลับช้าจนน่าหงุดหงิด แถมยังดูเหมือนตั้งใจถ่วงเวลาอีกด้วย
ผมมองเวลาที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว ใจแทบจะหลุดออกมาจากอกด้วยความร้อนรน
ผมพยายามจะยื่นเงินให้ก่อนด้วยต้องการจะจ่ายล่วงหน้า แต่พ่อค้ากลับบอกให้รอ
โชคดีที่ในช่วงไม่กี่วินาทีสุดท้ายของเวลาที่เหลือ หมึกก็ย่างเสร็จ
พ่อค้าหยิบหมึกที่ย่างเสร็จแล้วยื่นให้ผมพลางพูดว่า “สามหยวน”
ผมเตรียมเงินไว้ล่วงหน้าแล้ว เป็นธนบัตรสองใบและเหรียญหนึ่งเหรียญ
ตราบใดที่พ่อค้าคนนี้รับเงินจากผม การซื้อขายย่อมเป็นอันเสร็จสิ้น และเหรียญนี้ก็จะไม่เกี่ยวข้องกับผมอีกต่อไป
ไม่ว่าเห
