กัดหัวของมันจนขาด
ผมเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในใจได้คร่าวๆ แต่ยังคงซ่อนตัวอยู่ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ตราบใดที่เขายังไม่รู้ตัวว่าผมอยู่ที่นี่ และคิดว่ากระต่ายตัวแทนเป็นผม คืนนี้ผมก็ยังมีโอกาสจัดการเขาได้
ตอนนี้กระต่ายตัวแทนกำลังนอนหมอบกับพื้น ตัวสั่นระรัว
เฉินกั๋วฝูมองไปทางกระต่ายตัวแทน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ศิษย์รักของอาจารย์…หายไปไหนมาตั้งหลายวัน” พูดจบ เขาก็ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหากระต่ายตัวแทน
ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่น กลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ
“ทำไมหมอบอยู่ตรงนั้น ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ”
นั่นมันกระต่าย จะพูดได้ยังไงเล่า
เฉินกั๋วฝูค่อยๆ เดินผ่านผมไป ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ความเย็นนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผมเคยสัมผัสมา เหมือนลมหนาวในฤดูเหมันต์ที่พัดผ่านกระดูก และกลิ่นฟอร์มาลินที่เหม็นฉุนก็ทำให้ผมแทบจะอาเจียน
เขาก้มลงจ้องมองกระต่ายตัวแทนที่กำลังตัวสั่นไม่หยุด ก่อนจะพูดด้วยเสียงแหบต่ำ “เจียงหนิง…อาจารย์คิดถึงเธอมาก จางเฉียงที่ส่งไปตามเธอก็ยังไม่กลับมา มาเถอะ มาเป็นผู้ช่วยของอาจารย์…อาจารย์จะสอนเธอผ่าศพเอง…”
พูดจบ เขาก็คว้ากระต่ายตัวแทนขึ้นมา
กระต่ายที่อยู่ภายใต้แรงกดดันของวิญญาณร้ายไ
