ไหนบอกว่าพวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน?
บริกรเดินมาเสิร์ฟอาหาร เฉินเหยียนมองความรักที่เลี่ยนของทั้งคู่ตรงหน้า ก่อนจะยักไหล่ “พวกเธอทั้งคู่……ต้องมาแสดงความรักต่อหน้าหญิงสาวที่โสดและแก่กว่างั้นเหรอ? เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม?”
นี่ใครยั่วโมโหใครกันแน่?
ไม่ใช่ว่าพาพวกเขามากินข้าวหรือไง?
ทำไมถึงได้เปลี่ยนมาเป็นแบบนี้?
“ทำไมต้องคิดถึงความรู้สึกเธอด้วย? เธอหาแฟนไม่ได้เองยังจะมาโทษที่พวกเราแสดงความรักกัน!” ฉีเซิ่งเทียนเหลือบมองเธอ ก่อนจะบอกหลินจือเซี๋ยวให้กินข้าว
เฉินเหยียนมองเขาแกะเปลือกกุ้งให้หลินจือเซี๋ยว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองควรจะหาแฟนสักคนได้แล้ว มีเพื่อนฝูงมากมาย แต่กลับไม่มีแฟนเลยสักคน!
“ฉีเซิ่งเทียน ฉันรู้สึกว่านายนี่มันเป็นผู้ชายที่เห็นแฟนดีกว่าเพื่อนจริง ๆ เมื่อก่อนตอนที่พวกเรากินข้าวด้วยกันทำไมถึงไม่เคยเห็นนายทำเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นเลย? ถึงเมื่อก่อนนาย…..นั่นแหละ คนอื่นคอยปรนนิบัตินาย ผู้ชายนั้นกลายเป็นชายที่อบอุ่นแต่ไม่ใช่ตัวเอง!” เปิดประสบการณ์โลกใบใหม่ให้กับตัวเธอจริง ๆ
