“ประธานฉี อันที่จริงคุณเองก็ควรหาผู้หญิงสักคนมาเป็นแฟนได้แล้ว คุณจะได้ไม่ต้องมากังวลเรื่องของคนอื่นแบบนี้” รสนิยมของเขาคลุมเครือไม่ยอมเปลี่ยน แฟนสักคนก็แทบไม่เคยปรากฏให้เห็นใด ๆ มาก่อน
“เธอจะบอกว่าฉันยุ่งเรื่องนี้เยอะมากเกินไปใช่ไหม?” คิ้วสองข้างของเขาพลันขมวดคิ้วเข้าหากันทันที
“หรือว่าไม่ใช่?” เธอยิ้มตอบกลับไป
“อืม ดีมาก สัญญาไว้เลย เรื่องพวกนี้ฉันจะจัดการด้วยตัวเอง” เขาเอนหลังพิงเก้าอี้และไม่พูดอะไรตอบกลับอีก
เมื่อส่งอันโหรวกลับไปยังสวนชิว เขาก็จากไปทันที
เมื่อเธอกลับมาถึงวิลล่า เธอคิดอยากจะโทรหาจิ่งเป่ยเฉิน แต่โทรไปมือถือของเขาก็ดูเหมือนจะปิดอยู่
เธอเลยตัดสินใจโทรหาฉีเซิ่งเทียน
เมื่อปลายสายรับโทรศัพท์ก็เหมือนกำลังอยู่บนท้องถนน เธอได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้น “พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? พี่เฉินอีกเดี๋ยวก็ใกล้กลับมาแล้ว เดี๋ยวพวกเราไปรับพี่เอง ไม่สิ! ตอนนี้พี่โทรมาจากที่บ้านใช่ไหม?”
“ฉันกลับมาบ้านแล้ว เรื่องพวกนี้ฝากนายจัดการทีนะ ถ้านายคิดจะถามอะไรก็โทรมาละกัน จิ่งเป่ยเฉินกลับมาแล้วก็ให้เขาตรงมาที่บ้านเลยนะ! ฉันเหนื่อยนิดหน่อย คิดอยากจะพักสักหน่อย” เธอพูดจบก็วางสายไปทันที
